Dile kolay. Tam bir yıl geçti bu eve taşınalı. Acı ve tatlı günlerimiz oldu. Anneannem, babaannem ve dedelerim de beni ilk sekiz ayımda yalnız bırakmadılar. Gaz sancılarım oldu, hasta oldum, dişlerim (şimdilik bir kaç tane ama yeniler geliyor) ağrıdı ama hep yanımda birileri oldu. Hayat bazen acı ama insanın en sevdikleri yanında olunca acılar birgün süt içerken anlattığın hatıralar arasında yerini alıyor.21 Mayıs'ta 1 yaşıma bastım artık. Bu dünya çok garip bir yer. Bazen üşüyorum, bazen terliyorum. Bazen de gökten su boşalıyor. Keşke süt boşalsa da ağzımı havaya kaldırıp içsem. Neyse, hava güzeldi o gün. Annem geceden bir pasta yapmış. Bana da sürpriz oldu çünkü ben önce yatıyorum. Gerçi gece bir kaç defa uyanıyorum ama yine farketmemişim. Henüz midem kazınınca gece buzdolabını karıştırıp yiyecek bulup atıştıramıyorum.
Annem de babam da sade insanlar. O yüzden çok sade bir şey hazırlamışlar. Babam iş çıkışı elinde bir mumla geliverdi. Annem de saçlarımı taradı. Selen'i davet etmişler. Beraber kutladık. Büyükler pasta yediler biz yine piriç ve yulaf gevreği yedik. Havuz başında güzel bir akşam üstüydü. Selen bana araba gibi bir şey almış. Çok teşekkür ettim. Sonra da çimlerin üstünde oynadık ve fotoğraf çektirdik.
Babam fırsat bulursa yine yazacaklarım var. Herşey babama bağlı maalesef. Annemi kandırabilirsem belki ona da yazdırabilirim. Neyse benim uykum geldi. Hadi hoşçakalın.
No comments:
Post a Comment